กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127 หลิวไห่จงกลับบ้าน แม่ฉินมาอีกครั้ง
“โอ๊ย ฟ้าดินเป็นใจแล้ว! ถูกส่งไปภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แบบนี้สวรรค์มีตาจริงๆ!”
หยางซิ่วเหลียนตบต้นขาตัวเอง ริ้วรอยบนใบหน้าเหยียดออกเพราะยิ้มกว้าง เสียงแหลมจนแทบกรีดแก้วหูคนฟัง
“สมน้ำหน้า! คราวนี้จะได้กลับมาก่อเรื่องในเรือนเราไม่ได้อีก!”
“นั่นสิ! ยายแก่เจ้าเล่ห์นี่ไปเสียที ในเรือนสี่ประสานของเราก็จะได้สงบสุขไปสัก 2 ปี!”
ทุกคนในเรือนสี่ประสานพูดกันคนละคำสองคำ ใบหน้าแต่ละคนเปี่ยมด้วยความยินดีจากใจ ราวกับบ้านตัวเองกำลังฉลองปีใหม่