กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121 จุมพิตที่ไม่ทันตั้งตัว
“พี่ใหญ่ นี่...นี่มันมากเกินไปแล้ว...”
เฉิงซูจวิ้นพูดตะกุกตะกัก
“ไม่มากหรอก” เฉิงซูไห่ตบไหล่เขาเบาๆ “บอกให้พวกเขาทำงานให้ดี ต่อไปยังขึ้นค่าแรงได้อีก คนกันเองทั้งนั้น ฉันไม่ปล่อยให้ลำบากหรอก”
“อีกอย่าง...” เฉิงซูไห่เดินไปที่ครัวหลังร้าน ห่อขนมด้วยกระดาษน้ำมันออกมาหลายห่อ “ในนี้มีขนมถั่วอบกับขนมอื่นๆ นายเอากลับไปให้ลุงต้าซานกับคนอื่นๆ ลองชิมดู แล้วนี่ก็ลูกอมสำหรับเด็กๆ ในหมู่บ้าน นายเอากลับไปแบ่งกันนะ”
“ได้! ได้เลย!”
เฉิงซูจวิ้นพยักหน้ารัวด้วยความตื่นเต้น ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย