กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109 หลิวไห่จงฟื้นขึ้นมา
เสาจู้กับเหออวี่สุ่ยกินอิ่มดื่มหนำที่บ้านเฉิงซูไห่แล้วจึงกลับบ้านอย่างพึงพอใจ
เฉิงซูไห่ส่งทั้งคู่กลับไป เก็บกวาดเล็กน้อย ก่อนมองน้องสาวที่หลับสนิท แล้วรู้สึกสงบใจขึ้นมา
ส่วนเรื่องวุ่นวายชุลมุนในเรือนสี่ประสาน เขาชินกับการมองเป็นละครฉากหนึ่งไปนานแล้ว
วันรุ่งขึ้น ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง
อี้จงไห่ลุกจากเตียง เขามองหน้าตัวเองในกระจก ใบหน้าฟกช้ำเขียวม่วงบวมเป่งจนแทบไม่ต่างจากหัวหมู แววตาเคียดแค้นแทบจะทะลักออกมา
เขาไม่กล้ารอช้า โรงงานให้เขาลาหยุดมาหลายวันแล้ว ถ้ายังไม่ไปอีก เกรงว่าแม้แต่งานก็จะรักษาไว้ไม่ได้
เขาสวมหมวกปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แล้วถึงได้ก้มหน้าก้มตาออกจากบ้านอย่างกับโจร