เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 91 งานเลี้ยงฉลองครบเดือนปิดฉาก หลิวไห่จงเริ่มคิดการ
ละครฉากวุ่นวายจบลง งานเลี้ยงก็กลับมาดำเนินต่อได้ตามปกติเสียที
อี้จงไห่อุ้มลูกชาย อี้เจี่ยฟ่าง เดินชนแก้วไปตามโต๊ะต่างๆ ใบหน้าแดงปลั่งเปี่ยมความสุข แขกเหรื่อก็ให้เกียรติกันไม่น้อย ต่างยกจอกขึ้นกล่าวคำอวยพรมากมาย
“เหล่าอี้ เด็กคนนี้หน้าตาดี โตไปต้องประสบความสำเร็จแน่!”
“ใช่แล้ว ดูหน้าผากสิ อิ่มเอิบแบบนี้ เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นเด็กฉลาด!”
“เจี่ยฟ่าง เจี่ยฟ่าง ชื่อนี้ตั้งได้ดี มีกลิ่นอายของยุคสมัย!”
อี้จงไห่ฟังคำประจบเหล่านั้นแล้วใจพองโต รู้สึกว่าความอัดอั้นตลอดชีวิตที่ผ่านมา คุ้มค่าแล้วในวินาทีนี้
ถานเจาอี้เดินตามหลังสามี มองลูกชายตัวน้อยหน้าตาน่ารักในอ้อมแขน แล้วหันไปมองสามีที่กำลังฮึกเหิมเต็มที่ ขอบตาก็เริ่มชื้น เธอรู้สึกว่าชีวิตขมขื่นของตัวเอง ในที่สุดก็ผ่านพ้นไปเสียที
มีเพียงยายเฒ่าหูหนวกที่นั่งอยู่ตรงมุมห้อง ค่อยๆ จิบเหล้าไปพลาง ใช้ดวงตาขุ่นมัวแต่ราวกับมองทะลุทุกสิ่งจับตาดูความเคลื่อนไหวทั่วเรือนสี่ประสานอย่างเงียบๆ เธอมองสีหน้าภาคภูมิใจของอี้จงไห่ แล้วเหลือบมองประตูบ้านตระกูลเจี่ยในลานหลังที่ปิดสนิท ก่อนจะเบ้ปาก ไม่พูดอะไร