กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62 อี้จงไห่ไม่เหมือนขันทีแล้วหรือ?
ยายเฒ่าหูหนวกถือไม้เท้า ค่อยๆ เดินออกจากบ้านของอี้จงไห่
ประตูบ้านปิดลงด้านหลัง กั้นโลกภายในกับภายนอกออกจากกัน
ภายในบ้าน ถานเจาอี้นั่งนิ่งอยู่คนเดียวนานมาก
คำพูดของยายเฒ่าหูหนวกเป็นเหมือนกุญแจ ที่ไขแม่กุญแจชื่อ “ความเป็นจริง” ในใจเธอออก
เกลียดหรือ แน่นอนว่าเกลียด!
พอนึกถึงว่าตัวเองรับเคราะห์แทนผู้ชายคนนี้มาครึ่งชีวิต ต้องทนสายตาดูแคลนและความทุกข์ใจมามากมาย เธอก็โกรธจนฟันแทบจะบดกัน
แต่พอเกลียดแล้วจะทำยังไงต่อ?
อย่างที่ยายเฒ่าบอก เธอจะไปที่ไหนได้?
ถ้าออกไปอยู่เอง เธอจะเอาอะไรไปใช้ชีวิต?