กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 อี้จงไห่จำใจนำทาง สีหน้าคล้ำเขียว
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของรองผู้อำนวยการโรงงานหยางค่อยๆ จางลง
จริงด้วย เขาดีใจจนเกินไปแล้ว
อีกฝ่ายมีชามข้าวทอง จะไปเห็นชามข้าวเหล็กของนายสำคัญอะไร?
เขาถอนหายใจอย่างผิดหวัง
อี้จงไห่เห็นว่าคำพูดของตัวเองได้ผล ก็แอบโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย
ขอแค่ขัดขวางไม่ให้เฉิงซูไห่มาโรงงานเหล็กกล้า ต่อให้ให้เขาพูดอะไรก็ยอม
เขาไม่อยากให้เฉิงซูไห่ทำเอาสภาพจิตใจของเขาพังยับทุกวัน แม้แต่ในโรงงาน
ในตอนที่รองผู้อำนวยการโรงงานหยางกำลังจนปัญญา ผู้อำนวยการหลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็กลอกตา แล้วคิดแผนขึ้นมาได้อีกอย่าง
“รองผู้อำนวยการโรงงานหยาง ถึงเราจะเชิญเจ้าตัวมาไม่ได้ แต่ซื้ออาหารจากร้านเขาได้นี่ครับ!”