กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 เจี่ยตงซวี่ตกใจจนเสียขวัญ อี้จงไห่ถูกลากลงน้ำ!
“ไม่! ผมไม่ไป!”
เจี่ยตงซวี่ลนลานจนทำอะไรไม่ถูก พอเห็นกุญแจมือวาววับกำลังจะล็อกข้อมือตัวเอง เขาก็ตกใจจนแทบขวัญหนีดีฝ่อ
เขาไม่ใช่แม่ของตัวเองอย่างเจี่ยจางซื่อ ไม่ได้กล้าพอจะลงไปนอนกลิ้งเกลือกบนพื้น ยิ่งต่อหน้าตำรวจที่เห็นชัดๆ ว่าไม่ใช่คนที่ใครจะไปหาเรื่องได้ง่ายๆ
เขาราวกับเด็กที่ถูกทำให้กลัวจนเสียขวัญ หันไปมองคนเดียวในเรือนสี่ประสานที่ยังพอจะพึ่งพาได้อย่างไร้ที่พึ่ง
“อาจารย์! ช่วยผมด้วย! อาจารย์!”
อี้จงไห่หน้าดำคร่ำเครียด ในใจด่าเจี่ยตงซวี่ไปเป็นหมื่นรอบ ไอ้คนที่ก่อเรื่องเก่งแต่ทำอะไรไม่สำเร็จเอ๊ย!
แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ในฐานะอาจารย์ เขาจะไม่ออกหน้าก็ไม่ได้
“สหายตำรวจทุกท่าน เรื่องนี้ต้องมีความเข้าใจผิดแน่!”