เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 4 กลับตาลปัตรโยนความผิด? งานแต่งพังยับ เจี่ยจางซื่อเรียกร้องให้เฉิงซูไห่ชดใช้
คนที่มามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนชี้ไม้ชี้มือไปทางตระกูลเจี่ย
เจี่ยตงซวี่ถึงกับทำอะไรไม่ถูก เขายังหนุ่มแน่น ไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน จึงลนลานจนมือไม้เกะกะ ใบหน้าแดงก่ำราวกับตับหมู
ฉินหวยหรูยิ่งอับอายจนแทบร้องไห้ เธอกัดริมฝีปากแน่น อยากให้พื้นมีรอยแยกสักรอย จะได้มุดหนีลงไป
อี้จงไห่ขมวดคิ้วแน่น
เขาหมายตาเจี่ยตงซวี่ไว้เป็นคนดูแลยามแก่เฒ่า จะปล่อยให้ชื่อเสียงของอีกฝ่ายป่นปี้ตั้งแต่วันแต่งงานไม่ได้
“พอแล้ว! หยุดร้องไห้สักที!”
อี้จงไห่ตวาดเสียงขรึม เขาเดินไปตรงหน้าเจี่ยจางซื่อ แล้วหันไปพูดกับเฉิงซูไห่ “ซูไห่ เรื่องนี้เป็นความผิดของพี่สะใภ้บ้านเจี่ย แต่วันนี้เป็นวันมงคล จะปล่อยให้ทุกคนไม่มีข้าวกินไม่ได้”
“เอาอย่างนี้ เงินค่างานเลี้ยง 10 โต๊ะ ฉันออกให้เอง!”