กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 97 เป็นลูกผู้ชายก็แทงตัวเองสักแผล
ติงฉีชะงักไปนิด ก่อนจะหัวเราะเยาะออกมาอย่างเย็นชา “รู้ไหมว่าทำไมข้าถึงยอมพูดกับเจ้าตั้งเยอะแยะ”
“ก็เพราะกลัวเจ้าจะตายไปแบบไม่รู้อิโหน่อิเหน่น่ะสิ ยังไงเจ้าก็เป็นถึงซื่อจื่อ”
เขาไม่มีทางเชื่อหรอกว่ากวานหนิงจะซ่อนฝีมืออะไรไว้ กวานซื่อจื่อผู้นี้บุ๋นไม่เอาถ่านบู๊ไม่เป็นท่าจนลือกระฉ่อนไปทั่วอยู่แล้ว
ถึงจะซ่อนสติปัญญาไว้ แต่เรื่องวรยุทธ์ไม่มีทางเป็นแน่นอน
“เจ้าไม่เคยได้ยินคำนี้หรือไง”
กวานหนิงพูดเรียบๆ “ตัวร้ายมักตายเพราะพูดมาก”
“เจ้า...”
แววตาติงฉีวาบไปด้วยความเย็นเยียบ เขาขยับเท้าเพียงนิด ท่ามกลางราตรีอันมืดมิดเหลือทิ้งไว้เพียงเงาเลือนราง ชั่วพริบตาก็พุ่งเข้าประชิดตัวกวานหนิง กริชในมือตวัดปาดเข้าหาลำคอ...
“ตายซะเถอะ!”