กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 14 ข้าไม่ได้ใช้มือ แต่ใช้เท้าต่างหาก
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันแบบนี้เป็นสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน ทำเอาทุกคนอึ้งกันไปตามๆ กัน!
เติ้งหมิงจื้อชะงักไปแวบหนึ่ง ก่อนที่สีหน้าจะบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยว!
สุนัขหมาป่าตัวนี้เขาพามาจากแดนหมานฮวง เลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆ มีสัญชาตญาณสูงส่งยิ่งนัก ตอนแรกพอได้ยินเสียงหวีดหวิวเป็นสัญญาณ มันก็พุ่งเข้าใส่กวานหนิงไม่ยอมหยุด
เมื่อครู่นี้พอสัมผัสได้ถึงความโกรธของนาย ด้วยความจงรักภักดีมันเลยดิ้นรนอยู่ในกรงอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งกระชากสลักประตูกรงจนหลุดแล้ววิ่งพรวดออกมาได้
“สมน้ำหน้า!”
“แกหาเรื่องใส่ตัว เอง!”
เติ้งหมิงจื้อไม่ได้คิดจะเข้าไปห้ามปรามแต่อย่างใด วันนี้กวานหนิงมาอาละวาดสร้างความปั่นป่วนในจวนสกุลเติ้ง หยิบเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเหน็บแนมไม่หยุด ปากดีด่าคนโน้นทีคนนี้ที
ด่าพ่อของเขาแถมยังลามปามไปถึงใต้เท้าสวีกับใต้เท้าอู๋อีกต่างหาก
เชื่อว่าอีกไม่นานเรื่องนี้คงแพร่สะพัดไปทั่วทั้งนครซ่างจิงอย่างแน่นอน และคนที่ต้องอับอายขายขี้หน้าก็คือพวกเขานี่แหละ