ตอนที่ 6 ได้รับความว่างเปล่าเป็นของแถมงั้นเหรอ?

ตอนที่ 6 ได้รับความว่างเปล่าเป็นของแถมงั้นเหรอ?

สายฝนโปรยปรายลงมาตามพวงแก้ม ทิ้งละอองไอน้ำจางๆ เอาไว้ แต่ก็ไม่อาจกลบเกลื่อนแววตามุ่งมั่นของกวานหนิงลงได้เลย

“ท่านซื่อจื่อ พูดจริงหรือหรือขอรับเนี่ย?”

พ่อบ้านอู๋ที่ถือร่มเดินตรงเข้ามาพอดี พอได้ยินเข้าถึงกับรู้สึกอยากจะร้องไห้ขึ้นมาตงิดๆ

คุณชายสำมะเลเทเมาผู้นี้จู่ๆ นึกคึกอะไรขึ้นมาเนี่ย ถ้าท่านอ๋องล่วงรู้เข้าล่ะก็ คงจะจัดงานฉลองใหญ่ติดต่อกันสามวันสามคืนในจวนเป็นแน่

จวนอ๋องเจิ้นเป่ยปักหลักอยู่ทางเหนือ คอยปกป้องดินแดนชายแดน บรรยากาศย่อมเต็มไปด้วยกลิ่นอายนักบู๊เข้มข้น ทว่าซื่อจื่อคนนี้กลับไม่ชอบการจับดาบถือทวนมาตั้งแต่เด็กๆ แถมยังโนสนโนแคร์เรื่องพวกนี้เอาเสียเลย

แต่พ่อบ้านอู๋รู้ดี ต่อให้ซื่อจื่ออยากจะฝึกขึ้นมาจริงๆ มันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี

การฝึกยุทธ์ต้องอาศัยพรสวรรค์ รากกระดูก สภาพร่างกาย และองค์ประกอบพื้นฐานอื่นๆ ที่ดีพร้อม