กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47 เกือบไปแล้วไหมล่ะ
ผ่านการต่อสู้มาอย่างยาวนานขนาดนี้ หลี่เอ้อร์ซานคิดว่ากระสุนในมือของทุกคนต้องเหลือไม่มากแน่ ๆ
แต่จะหยิบออกมาตรง ๆ แบบนี้ก็ดูจะแปลกพิกลเกินไปหน่อย เพราะข้างกายยังมีไอ้หนูหัวไวคอยเฝ้าอยู่
รบทั้งทีถ้าไม่มีกระสุน ปืนก็ไม่ต่างอะไรกับไม้เขี่ยไฟ
เขาจึงตัดสินใจเสี่ยงอีกครั้ง ซึ่งเป็นการตัดสินใจที่ขัดกับหลักการสายลอบยิงของตัวเอง
“นายคอยเฝ้าตรงนี้ ส่วนฉันจะลงไปหาอาวุธเพิ่มสักหน่อย!”
“ให้ฉันไปเถอะ!” ไอ้หนูหัวไวคว้าหลี่เอ้อร์ซานไว้ทันที เพราะในใจของเขายังคงคิดมาตลอดว่าในการรบ หลี่เอ้อร์ซานมีประโยชน์มากกว่าตัวเขามาก เรื่องเสี่ยงแบบนี้จึงไม่ควรให้หลี่เอ้อร์ซานไปทำ