0004

⬢⬢⬢

ตอนที่ 4 ขาของฉันอ่อนแรง

เสี่ยวเฝิ่นเตี๋ยเป็นคนดูของเป็น พอเห็นก็รู้ว่าคนที่มีของแบบนี้ต้องร่ำรวยหรือมีศักดิ์สูง ตอนนี้สภาพตลาดก็เป็นแบบนี้ ได้รู้จักคนเพิ่มอีกคนบางทีอาจได้ความปลอดภัยเพิ่มอีกส่วน เลยเดินเข้ามา

ทั้งสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งจงใจประจบเอาใจ อีกฝ่ายเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก็คุยกันได้ดีทีเดียว

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงกว่า หลี่เอ้อร์ซานถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังมีภารกิจติดตัว จึงกล่าวว่า “วันนี้จังหวะเวลาไม่ค่อยเหมาะ ตามหลักแล้วควรเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อ แต่ผมมีธุระสำคัญจริง ๆ ได้แต่เลื่อนเป็นวันหลังแล้ว!”