0239

⬢⬢⬢

ตอนที่ 239 ฟ้านอกฟ้า พลังกลืนกิน

ไป๋จิ่วและเฉินเย่ยืนเคียงข้างกัน

ไป๋จิ่วมองไปเบื้องหน้า บุคคลหลายร่างที่ยืนอยู่บนที่สูงซึ่งแผ่ประกายแสงเทพจนมองเค้าโครงหน้าไม่ชัดเจนนั้น ย่อมเป็นเทพบรรพกาลอย่างไม่ต้องสงสัย

บารมีเทพอันไพศาลกดทับลงมาดั่งผืนฟ้าถล่ม แม้ในใจนางจะไร้ความหวาดกลัว แต่ปราณรอบกายก็มิวายหนักอึ้งลง สายเลือดส่งความรู้สึกติดขัดราวกับถูกพันธนาการมาแผ่วเบา

สุรเสียงอันก้องกังวานและน่าเกรงขามดุจระฆังยักษ์ดังลงมาจากม่านเมฆ สะท้อนก้องไปทั่วทั้งผืนทะเล

“ในเมื่อเหล่าเทพมาชุมนุมกันพร้อมหน้า ณ ที่นี้ ย่อมรู้ถึงเป้าหมายของการมาครั้งนี้—นั่นคือการเปิดประตูทองแดงบรรพกาล”

เสียงนั้นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมหนักแน่น ทุกถ้อยคำดั่งอสนีบาต