0145

⬢⬢⬢

ตอนที่ 145 “แม่ลูก” พานพบ

หัวดวงน้อยของจู๋อินก็ผลุบหดซ่อนตัวเช่นกัน

ไป๋จิ่วเอ่ยเสียงเบาว่า “นี่พี่ใหญ่เจ้ามาทวงเอาชีวิตสุนัขของแม่เจ้าแล้ว จะหลบทำไมกัน จำใส่หัวไว้ให้ดี หากมีวันใดที่แม่เจ้าอย่างข้าต้องตายในเงื้อมมือพี่ใหญ่เจ้า เมื่อเจ้าโตขึ้นก็จงไปซัดมันให้ดับดิ้นเพื่อข้าเสีย”

ตาทั้งสองข้างของจู๋อินกระจ่างใส ทว่าก็แฝงแววสับสนงุนงงอยู่บ้าง

ทว่ายามนี้ความเร็วในการวิ่งของไป๋จิ่วประหนึ่งซานเตี้ยนพุ่งทะยาน หัวดวงน้อยของจู๋อินยังมิทันได้หันกลับมา ก็ถูกไป๋จิ่วพาพุ่งทะยานออกไปไกลหลายลี้แล้ว

ไป๋จิ่วรู้ดีว่า เพียงอาศัยพวกมารเหล่านั้นย่อมมิอาจตามหาตนพบ

แม้ตนจะกลายร่างเป็นสุนัขแล้วทิ้งร่องรอยเอาไว้บ้าง ทว่าเมื่อตนเข้าสู่ตัวเมืองได้ไม่นานก็จะแปลงเป็นร่างมนุษย์