0140

⬢⬢⬢

ตอนที่ 140 ตั้งใจบำเพ็ญเพียรให้ดี พยายามรีบฆ่าฉู่อวี๋หว่านให้ได้โดยเร็ว

ทว่าเมื่อนางชักมือกลับ สายตาของมู่หรงเซิงกลับยังคงจับจ้องมองนางอยู่อย่างแน่วแน่

ไป๋จิ่วแสดงความเคารพต่ออาการป่วยของมู่หรงเซิง แต่ขอเลือกที่จะอยู่ให้ห่างไว้ดีกว่า

นางเองก็รู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

"ไม่มีเรื่องอะไรแล้วข้าก็ขอตัวก่อน เจ้าก็ระวังตัวให้ดีด้วยล่ะ ซ่อนคัมภีร์ฉบับตกค้างครึ่งเล่มนั้นให้มิดชิด อย่าถูกฉู่อวี๋หว่านแย่งชิงไปได้"

ไป๋จิ่วเตรียมจะทักทายพอเป็นพิธีแล้วจากไป

มู่หรงเซิงส่งเสียงเรียกอย่างร้อนรนคำหนึ่ง "เสี่ยวจิ่ว"

ฝีเท้าที่หันหลังกลับของไป๋จิ่วชะงักไปเล็กน้อย "ยังมีเรื่องอะไรอีกหรือ"

มู่หรงเซิงมองนางพลางเม้มริมฝีปาก แนวก้นบึ้งดวงตาก็มีประกายแสงวาบผ่านขึ้นมาสายหนึ่ง "เจ้าจะสามารถมอบของแทนใจให้ข้าสักชิ้นได้หรือไม่ เพื่อให้ข้าสามารถตามหาเจ้าพบ"