เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอสมุดโม่อวี่
⬢⬢⬢
ตอนที่ 118 เจ้ามารนหาที่ตายหรือ?
แม้รูปลักษณ์พรางของตนเองจะเป็นลูกสุนัข แต่ร่างแท้ของนางคือเทาเที่ยเชียวนะ
อย่างไรก็เป็นหนึ่งในสี่อสูรร้ายบรรพกาล ถูกบรรยายเช่นนี้มันดูหมดราศีไปหน่อยหรือไม่?
ทว่านางก็ยังคงแสร้งทำเป็นพยักหน้าอย่างจริงจัง "วางใจเถิด หากข้าพบเข้า ย่อมบอกมันให้อย่างแน่นอน"
ไม่รู้เหมือนกันว่าหากดวงจิตแท้ของเทาเที่ยไม่ได้มาจุติลงบนร่างลูกสุนัขตัวนี้ แต่เป็นสัตว์อื่นหรือร่างมนุษย์จะน่าขันเช่นนี้ด้วยหรือไม่...
ยังดีที่สร้อยคอเก็บของของนางซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้า ผ้าพันคอสามเหลี่ยมที่ศิษย์พี่หญิงรองทำให้ ก็ถูกทัณฑ์สวรรค์ผ่าจนแหลกละเอียดไปนานแล้ว
มิเช่นนั้นหากพวกเขาเห็นเข้า มิคิดว่าตนเองเป็นโจรฆ่าสุนัขหรอกหรือ?
พวกผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นเมื่อได้ยินคำพูดชุดนี้ต่างก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่นยิ่ง
ดูเหมือนจะเข้าใจทุกคำ ทว่าพอนำมารวมกันไฉนถึงไม่เข้าใจเสียแล้วเล่า?