0091

⬢⬢⬢

ตอนที่ 91 เจวี๋ยฉื่อจิ่วเจี้ย

ในยามนั้นเอง ผืนฟ้าพลันปริแยก อสนีบาตสายฟ้าสีม่วงสายหนึ่งผ่าทะลวงเวหาลงมา!

เขายกมือขึ้นรับอสนีสวรรค์สายนี้ไว้โดยพลัน ประกายสายฟ้าเจิดจ้าบาดตาส่งเสียงคำรามเกรี้ยวกราดระหว่างซอกนิ้วของเขา

ทว่ายามที่สายฟ้านั้นแล่นปราดจากปลายนิ้วเข้าสู่ร่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้ค่อยๆ ตื่นขึ้นในห้วงความคิด

ทันใดนั้น เขาก็ร่วงหล่นกระแทกพื้นในร่างตรงทื่อ ปลุกฝุ่นผงไหม้เกรียมคละคลุ้งเป็นวง