0068

⬢⬢⬢

ตอนที่ 68 ศัตรูไม่ขยับ ข้าไม่ขยับ

นางเหยียบเท้าเปล่าบนใบไม้แห้ง เพิ่งจำแลงกายออกมา ผิวเท้าขาวนุ่มราวผิวทารก พอเหยียบพื้นได้ไม่นานก็ถูกบาดเป็นแผล

นางยืนอยู่ในป่า เพียงแค่ปล่อยกลิ่นของตนเองออกไป

ชั่วพริบตา นกที่ตกใจก็บินว่อน ปีกดำทะมึนบดบังฟ้าดิน เสียงคำรามสัตว์และเสียงร้องนกจากที่ไกลดังระงมสลับกัน สั่นสะเทือนจนแผ่นดินสั่นเล็กน้อย แม้แต่อากาศก็สั่นสะท้านไปด้วย

จากนั้น

ในส่วนลึกของป่าทึบก็ค่อย ๆ ปรากฏเงาร่างสัตว์มากมาย

สัตว์สามัญก้มหัว สัตว์วิญญาณคุกเข่า นกอสูรร้ายเก็บปีก ล้วนก้มศีรษะต่ำ

ในลำคอของพวกมันกลิ้งเสียงครวญครางทั้งความยำเกรงและหวาดกลัว

เมื่อเดินมาถึงเบื้องหน้านาง ทั้งหมดก็หมอบราบกับพื้น สั่นสะท้านทั้งตัว