เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตัวละครหญิงสมทบผู้เป็นตัวเปรียบเทียบในนิยายยุค 70 (16)
ทั้งสองคนคล้องแขนกันเดินเข้าไปในลานบ้าน ไป๋เถาฮวารีบตามออกมา ยิ้มประจบเอาใจพวกเขา
“พ่อเธอไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นหรอก ของพวกนี้ก็เป็นน้ำใจจากพวกเธอเหมือนกัน เอามาให้ฉันเก็บไว้เถอะ”
แต่ในใจกลับกัดฟันกรอด ถ้าไม่เห็นแก่ของที่พวกเขาหอบมาให้ ป่านนี้คงคว้าไม้กวาดไล่ตะเพิดออกจากบ้านไปแล้ว
เจียงหว่านหนิงจะไม่รู้ความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอได้ยังไง จึงแกล้งทำหน้าเศร้าแล้วพูดว่า
“ในเมื่อพ่อไม่อยากเห็นหน้าฉัน งั้นฉันก็ไม่มาทำให้รำคาญแล้วกัน พ่อคงไม่เห็นของพวกนี้อยู่ในสายตาด้วยสินะ ต่อไปฉันจะไม่เอาของมาทำให้พ่อรำคาญใจอีกแล้ว!”
ป้าคนหนึ่งที่เดินผ่านหน้าประตูบ้านพอดี เห็นเธอทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ ก็อดเข้าข้างและพูดแทนไม่ได้