เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตัวประกอบหญิงยุค 70 ลงชนบท 25
จากตัวอำเภอไปเมืองหลวง ต้องนั่งรถไฟนานถึง 3 วัน
คราวนี้ลู่ลี่เหยี่ยลางานอีกไม่ได้แล้ว ทำได้แค่ไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ แล้วปล่อยให้เดินทางไปคนเดียว
“หนิงหนิง ผมไม่อยากให้คุณไปเลยจริง ๆ ผมจะรีบหาทางย้ายกลับไปให้เร็วที่สุดนะ”
ลู่ลี่เหยี่ยแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว
โชคดีที่สถานีรถไฟคนแน่นขนัดมืดฟ้ามัวดิน หลายคนที่มาส่งญาติต่างร้องไห้จนตาแดง เขาเลยไม่ดูแปลกแยกจากคนอื่น
เจียงหว่านหนิงไม่สนแล้วว่ายุคนี้คนจะหัวโบราณแค่ไหน เธอโผเข้าไปกอดเขาแล้วซุกหน้าเข้ากับอกของเขา
“ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”
ตอนแรกเธอตื่นเต้นมากที่ได้ไปเมืองหลวง แต่พอถึงเวลาต้องจากกันจริง ๆ กลับรู้สึกตัดใจไม่ลงเหมือนกัน
ที่แท้เธอก็ตกหลุมรักผู้ชายร่างสูงใหญ่ แข็งแรง แถมยังใสซื่อคนนี้ไปแล้ว