ตอนที่ 242 ฝากความหวังไว้อย่างสูง

เรื่องแรกเมื่อกลับถึงเมืองหลวง คือเข้าเฝ้าคารวะจักรพรรดิและฮองเฮา

เรื่องที่สองเมื่อกลับถึงเมืองหลวง คือไปยังจวนโหวหรงเอิน

ยามได้เห็นผมสีเงินปนขาวไปครึ่งหนึ่งของท่านพ่อท่านแม่ ขอบตาของซ่งจืออี้ก็พลันแดงรื้น ยังไม่ทันเดินเข้าไปใกล้ สองเข่าก็ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น “ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกอกตัญญู ทำให้อีกฝ่ายต้องเป็นห่วงแล้ว”

นางจินตนาการได้เลยว่า ในช่วงครึ่งปีที่ไร้ข่าวคราวของตน พ่อแม่ผู้ซื่อตรงคู่นี้ต้องทนทุกข์ทรมานใจเพียงใด ไม่รู้ว่ามีกี่ค่ำคืนที่สะดุ้งตื่นจากฝันกลางดึก แล้วไม่อาจข่มตานอนหลับลงได้อีก

“เด็กคนนี้ อยู่ดี ๆ จะคุกเข่าอะไรกัน”

หวังกุ้ยฮวาเค้นยิ้ม ทว่ากลับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ นางปาดหน้าพลางเริ่มถกแขนเสื้อขึ้น