กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ร่างกายของเผยจิ่งชวนพลันแข็งค้าง เขาฝืนพยุงกายยืนตรง ทว่ายามสบเข้ากับแววตาแปลกหน้าของซ่งจืออี้ ศีรษะกลับหนักอึ้งขึ้นมาในทันใด
“องค์ชาย!”
ผิงอันร้องอุทานด้วยความตกใจ
ซ่งจืออี้ยื่นมือออกไปรับร่างของเขาไว้ตามจิตสำนึก กลิ่นสมุนไพรอบอวลที่ปลายจมูก นางถอนหายใจยาว พลางหันไปมองฉู่ฉางเฟิงแล้วถามว่า
“คนผู้นี้ เมื่อครู่เรียกข้าว่าอะไรกันหรือ”
เสียงอู้อี้เลือนราง ฟังได้ไม่ชัดเจนนัก
ฉู่ฉางเฟิงเกาศีรษะ “ข้าก็ฟังไม่ชัดเช่นกัน ทว่าปกติแล้วเขามักจะเรียกเจ้าว่าภรรยานะ”
ภรรยา...
ซ่งจืออี้หลุบตาลง “เจ้าแน่ใจรึ ว่าเขาเรียกข้า”
“เป็นเจ้าแน่” ฉู่ฉางเฟิงมั่นใจ พอจะคาดเดาได้ว่านางกำลังคิดอะไรกัน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้มเล็กน้อยว่า