ตอนที่ 187 ความเคารพยำเกรง

แขนขาที่ทั้งเมื่อยล้าและปวดระบม ทำให้เผยจิ่งชวนกระอักกระอ่วนใจอย่างหาได้ยาก ทว่ายามที่ซ่งจืออี้เอ่ยถามว่า “วันนี้ยังจะไปหรือไม่” เขาก็ยังคงกัดฟัน

“ไป”

ผู้เป็นพ่อแม่ อยู่ต่อหน้าลูก ย่อมต้องรักษาคำมั่นสัญญา ปฏิบัติตนเป็นแบบอย่าง

ถวนถวนตื่นแต่เช้าตรู่ แม้แขนขาจะมีอาการปวดเมื่อยอยู่บ้าง แต่เมื่อคืนได้แช่น้ำยาอาบสมุนไพรที่ปรุงขึ้นเป็นพิเศษด้วยน้ำจากน้ำพุวิญญาณ จึงไม่ถึงขั้นหนักหนาอย่างท่านพ่อของเขา เมื่อสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วมาถึงห้องอาหาร เขายังได้ยินท่านแม่กำลังเอ็ดท่านพ่ออยู่พอดี

“บอกแล้วว่าแช่น้ำช่วยคลายความเหนื่อยล้าได้ เจ้ากลับขี้เกียจเสียอย่างนั้น เข้านอนแต่หัวค่ำ คืนนี้กลับมาไม่อนุญาตให้ทำเช่นนี้อีกแล้วนะ”

น้ำเสียงของซ่งจืออี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมองไปทางประตู “มาถึงแล้วก็เข้ามา ชะโงกหน้าชะเง้อคออยู่ตรงประตูทำอะไรกัน”