ตอนที่ 185 หลอกตัวเอง

เด็กทั้งสามคนอย่างไรก็ยังเล็กนัก เผยจิ่งชวนเองก็มิใช่เถ้าแก่ใจดำอำมหิตแล้งน้ำใจ เมื่อเห็นพวกเขายืนเขย่งปลายเท้า รวมพลังกันทั้งสามคนกว่าจะดึงฝักข้าวโพดลงมาได้สักหนึ่งฝัก ในที่สุดเขาก็ยอมผ่อนปรน

“พวกเจ้าตัวยังเล็ก ตามหลังข้ามาก็พอ คอยเก็บข้าวโพดที่ข้าโยนไว้บนพื้นใส่ลงในเข่งก็พอแล้ว”

ถวนถวนกำฝ่ามือที่แสบร้อนเพราะถูกใบข้าวโพดบาดแน่น เอาสองมือน้อย ๆ ไพล่หลังพลางพยักหน้า

ก้มเอว เก็บ ยืดตัว วาง

การเคลื่อนไหวแสนเรียบง่ายไม่กี่ท่า ทว่าหลังจากทำซ้ำไปหลายครา เอวและหลังก็เริ่มปวดเมื่อยระบม

“ฮือ ๆ ๆ...”