ตอนที่ 153 ฉางจงเลี้ยงลูก

เสี่ยวซานจื่อพยักหน้า “ท่านอ๋องน้อยทั้งสองมิได้มีอะไรกันที่ต้องละเว้นเป็นพิเศษขอรับ ทว่าเมื่อครู่ก่อนจะมา ได้ป้อนข้าวไปมื้อหนึ่งแล้ว จึงกินได้เพียงสองคำ ห้ามละโมบกินมากไปเด็ดขาด”

เด็กเล็กหากกินมากเกินไปจะอาหารไม่ย่อยได้ง่าย ยามปกติเด็กทั้งสองก็กินน้อยแต่บ่อยครั้งอยู่แล้ว ไม่เคยกินจนอิ่มเกินไปในคราวเดียว

ซ่งฉางจงจึงค่อยวางใจ ป้อนนมตุ๋นหนึ่งช้อนเข้าปากหยวนหยวนที่รอคอยอยู่นาน

“พี่! กิน!”

ถวนถวนเองก็ตะกละเช่นกัน ทว่าก่อนหน้านี้เคยถูกซ่งจืออี้สั่งสอนมา จึงไม่กล้ายื่นมือไปแย่งของน้องสาวอีก ได้แต่รอนางกินเสร็จแล้วค่อยรีบดึงแขนเสื้อซ่งฉางจงอย่างร้อนรน

“อย่ารีบร้อน” ซ่งฉางจงเอ่ยปลอบประโลมประโยคหนึ่ง แล้วป้อนให้เขาคำหนึ่งเช่นกัน

สองเจ้าตัวเล็กพลันหรี่ตาลงด้วยสีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง