ตอนที่ 142 พัวพัน

เดิมทีตกลงกันไว้เป็นดิบดี ว่าช่วยชิวอวิ๋นเหนียนแล้วแค่เผยหน้าให้เห็นก็พอแล้วรีบไป ด้วยเกรงว่าอยู่นานเกินไปจะทำให้ผู้อื่นสงสัย

ใครเล่าจะรู้ว่าซ่งจืออี้เฝ้ารอแล้วรอเล่าในลานเรือนหลังเล็ก รอนานเสียจนนางอยากจะออกไปตามหาคน ฉู่ฉางเฟิงจึงค่อยกลับมาด้วยสภาพฝุ่นจับตัวเกรอะกรัง

แมวสามสีที่เดิมทีนอนหลับสบายอยู่บนตักของนางลืมตาขึ้นทันที มันกระโดดลงสู่พื้นแล้วชูหางขึ้นมาต้อนรับเจ้านายของมัน ทั้งยังส่งเสียงร้อง “เหมียว ๆ ๆ” ออกมาจากปาก

ฉู่ฉางเฟิงคว้าอุ้มมันขึ้นมา นั่งลงบนเก้าอี้แล้วดื่มชาติดต่อกันถึงสามถ้วย จากนั้นจึงค่อยเอ่ยว่า “ชิวอวิ๋นเหนียนผู้นั้นราวกับมีอาการป่วย เอาแต่รั้งข้าไว้ไม่ยอมให้ไป ข้าต้องเปลืองแรงไปไม่น้อยเลย ถึงจะสลัดเขาหลุดมาได้”

โดนตามพัวพันเข้าจริง ๆ เสียด้วย

ซ่งจืออี้กระแอมไอออกมาคำหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง “เจ้า ไม่พบอะไรกันผิดปกติบ้างหรือ”