บทที่ 4: บ้านพร้อมลาน

บทที่ 4: บ้านพร้อมลาน

กินข้าวเสร็จ ลู่เจาหยางก็เอนพิงโซฟาในห้องอาหาร

เขาจิบสไปรท์แช่เย็นทีละนิด พลางนึกถึงบ้านพร้อมลานหลังเล็กในย่านเมืองเก่าขึ้นมาอีกครั้ง

เขาไม่จำเป็นต้องทำงานหาเงินอีกแล้วจริงๆ

ไม่ได้หมายความว่าเขาตั้งใจจะใช้ชีวิตแบบไม่ดิ้นรน ไม่ทำอะไรเลย

แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องตรากตรำทำงานหาเงินอีกต่อไป

เขาหยุดพักสักหน่อยได้

ส่วนอนาคต จะหางานสบายๆ ทำ หรือไม่ก็ลองทำอะไรของตัวเอง อย่างเปิดร้านเล็กๆ สักร้าน

ตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลาย เขาก็ฝันอยากมีบ้านพร้อมลานสักหลัง แล้วตกแต่งตามแบบที่ตัวเองชอบ ให้กลายเป็นบ้านในฝัน

พูดอีกอย่าง ใครบ้างไม่เคยฝันแบบนี้