เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย โลกนินจา
อู๋ตี๋เดินออกจากห้องประชุมไปตรงๆ เทมาริเดินตามหลังอู๋ตี๋ออกไปด้วยกัน ทิ้งให้คณะทูตจากทั้งสามแคว้นตกอยู่ในอาการมึนงง
“อะไรกันเนี่ย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ฮิวงะ ฮินาตะคิดว่าตัวเองเป็นใครกันน่ะ! ถึงได้อวดดีขนาดนี้!” คุโรซึจิเท้าสะเอวด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง เดิมทีเธอยังมีความอยากรู้อยากเห็นและความรู้สึกดีๆ ต่อหมู่บ้านโคโนฮะอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันมลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ในสายตาของเธอ คนของหมู่บ้านโคโนฮะแต่ละคนช่างเย่อหยิ่งเกินไป ทั้งหมดนี้เป็นเพราะถูกตามใจจนเคยตัวแท้ๆ
“พูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ” คันคุโร่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก แววตาของเขาฉายแววกังวล นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่เขาอยากเห็น จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเป็นห่วงอยู่บ้าง
“แล้วตอนนี้จะคุยกันยังไงล่ะ? พวกเราสามแคว้นจะเจรจาสงบศึกกันเองเหรอ?” คุโรซึจิยังคงอารมณ์เสียอย่างมาก
“หรือไม่ก็... พวกเราไปเชิญทูตของแคว้นแห่งไฟกลับมาดีไหม การประชุมสี่แคว้นจะจบลงแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ” อาคาสึจิเอ่ยขึ้นอย่างซื่อๆ
“จะไปเชิญทำไมเล่า นายก็ฟังความหมายของฝ่ายนั้นเข้าใจแล้วไม่ใช่เหรอ แคว้นแห่งไฟไม่ได้คิดจะเจรจาเรื่องพวกนี้อย่างเท่าเทียมกับพวกเราตั้งแต่แรกแล้ว ฝ่ายนั้นแค่ต้องการอยู่เหนือกว่าทุกแคว้น เรื่องพรรค์นี้จะไปยอมรับได้ยังไงกัน!” คุโรซึจิตบหัวอาคาสึจิไปทีหนึ่ง หากอาคาสึจิไม่ได้นั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอก็ตบคงไม่ถึงจริงๆ
“ก็จริงอย่างที่ว่า” อาคาสึจิยิ้มซื่อๆ อีกครั้ง