ตอนที่ 214 มิตาราชิ อังโกะอีกแล้วเหรอ!

เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา

อู๋ตี๋แทบจะเดินจนอยากอ้วก

ทางช่วงนี้มันลำบากเกินไปจริง ๆ คดเคี้ยวเลี้ยวลดราวกับเขาวงกต แถมพื้นดินยังยวบยาบเหมือนปลักโคลน สมกับชื่อสามคำอย่าง “ป่าชิคคตสึ” จริง ๆ

ถ้าว่ากันตามระยะทางเส้นตรงก็ไม่ได้ไกลอะไร แต่กว่าจะเดินออกมาจากป่าชิคคตสึได้ กลับกินเวลาไปไม่น้อยเลย

“ฟู่ว!”

ทันทีที่อู๋ตี๋มายืนอยู่ตรงประตูใหญ่ของหมู่บ้านโคโนฮะ เขาก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ในที่สุดก็เดินพ้นออกมาได้เสียที คราวหน้าถ้าต้องไปป่าชิคคตสึอีก จะต้องให้ท่านคัตสึยุเหลือร่างแยกทิ้งไว้ที่หมู่บ้านโคโนฮะสักร่าง ไม่อย่างนั้นหากเกิดเรื่องขึ้นมาจริง ๆ กว่าจะกลับมาถึงก็คงสายเกินแกงไปแล้ว