เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 325 สมปรารถนา (ตอนจบ)
พริบตาเดียวก็ถึงเดือนสิงหาคม ปี 2015
หวังซวี่ตงกับซูชิงเยี่ยนกลายเป็นคนรุ่นใหญ่เต็มตัวแล้วจริงๆ อายุครบ 37 ปีบริบูรณ์กันทั้งคู่
ซูชิงเยี่ยนยังคงดูเหมือนเดิม กาลเวลาแทบไม่ทิ้งรอยใดๆ ไว้บนใบหน้าเธอเลย มีเพียงผมหงอกที่เริ่มโผล่ขึ้นมาบนกระหม่อม ซึ่งทำให้เธอหงุดหงิดใจไม่น้อย
ทุกเช้าตอนส่องกระจกหวีผม เธอเป็นต้องหยิบแหนบอันเล็กมาคอยถอนออกทีละเส้น พอถอนหมด ผ่านไปไม่กี่วันก็งอกขึ้นมาใหม่อีก โมโหจนไม่รู้ว่าเขวี้ยงแหนบทิ้งไปกี่รอบแล้ว
ปัจจุบันเธอติดยศพลโทแล้ว ได้นำทีมศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนทั้งหมดพิชิตโจทย์ยากทางการแพทย์ไปทีละเปลาะ จนใบประกาศเกียรติคุณระดับชาติและระดับนานาชาติล้นเต็มตู้ในห้องทำงาน
แต่เธอก็ยังคงมาถึงโรงพยาบาลตอนเจ็ดโมงครึ่งทุกเช้า ทั้งตรวจเยี่ยมผู้ป่วย ออกตรวจผู้ป่วยนอก ผ่าตัด และทำงานวิจัย ไม่เคยขาดเลยสักอย่าง
สำหรับเธอแล้ว นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น
ส่วนหวังซวี่ตงยิ่งดูไม่แก่เข้าไปใหญ่ มีแค่ท่าทางที่ดูสุขุมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โบราณว่าไว้ ผู้ชายวัยสี่สิบเหมือนดอกไม้กำลังบาน เขาเพิ่งจะ 37 เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่ายังเป็นแค่ดอกตูมของชาติ หรือที่เรียกกันเล่นๆ ว่า ดอกไม้วัยเบบี๋
ทุกเช้าตอนยืนโกนหนวดอยู่หน้ากระจก เขามักจะอดมองตัวเองในกระจกแล้วรำพึงออกมาไม่ได้ว่า “ซวี่ตงเอ๋ยซวี่ตง ทำไมแกถึงได้หล่อขนาดนี้นะ”