กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 307 หวังซวี่ตงปฏิเสธหลิวอิน
ชายชราหวังสบถด่าพลางแกล้งวิ่งไล่ไปไม่กี่ก้าว พอตามจับหลานชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ทัน อารมณ์กลับสงบลงได้เอง
เขาลูบคลำหวังเจ่อหรงเย่าเบาๆ พลางกวาดตามองดอกเห็ดไซส์เล็กใหญ่รอบทิศ แล้วถามอย่างสงสัย “ซวี่ตง ไอ้วัตถุพวกนี้ไม่ต้องลองจุดระเบิดทดสอบเหรอ”
“ไม่ต้องหรอกครับ” หวังซวี่ตงเดินเข้ามาอธิบาย “เรื่องที่ก่อนหน้านี้ผมไปขนคนพวกนั้นมาจากพวกหมีขาว ปู่ก็รู้อยู่แล้วนี่ครับ”
“บางคนเคยเป็นถึงหัวหน้าผู้ออกแบบใหญ่ฝั่งหมีใหญ่ บางคนก็ทำระบบกระจายหัวรบฝั่งหมีรอง แถมบางคนยังเคยเฝ้าลานทดสอบที่คาซัคสถานมาเป็นสิบๆ ปี พวกเขาเพาะดอกเห็ดกันมาทั้งชีวิต ตัวเลขข้อมูลอยู่ในหัวหมดแล้ว แค่รันแบบจำลองในคอมพิวเตอร์รอบเดียวก็รู้แล้วว่าใช้ได้หรือไม่ได้”
พอชายชราหวังฟังจบ ก็หันไปมองหัวรบสีเทาเงินที่เรียงรายอยู่แถวนั้นอีกรอบ อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ชูนิ้วโป้งให้ทันที “ไอ้พวกยุ่นออกวัตถุดิบ ไอ้พวกหมีขาวออกสมอง ทั้งหมดกลายมาเป็นรากฐานของบ้านเรา ดี ดีจริงๆ!”
หวังซวี่ตงกลัวว่าคนแก่อารมณ์พลุ่งพล่านจนเส้นเลือดในสมองจะตีบเอา จึงรีบประคองแขนเขาไว้ “พอแล้วครับพอแล้ว ปู่อย่าเพิ่งตื่นเต้นเลย ของพวกนี้ตั้งอยู่ตรงนี้ไม่หนีไปไหนหรอก ปู่อยากมาดูก็แวะมาได้ตลอด ที่นี่อยู่นานไม่ได้ ชุดป้องกันรังสีใส่ไปนานๆ ก็อึดอัด เราออกไปกันก่อนเถอะครับ”