กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 296 เมืองหวยเริ่มเคลื่อนไหว!
ตอนที่ผู้นำสูงสุดของเมืองโทรมาก็ตีหนึ่งกว่าแล้ว
นักวิชาการหลี่จากสถาบันบัณฑิตวิทยาศาสตร์จีนโทรเสร็จก็นั่งรอแล้วรอเล่าแต่ไม่มีใครโทรกลับ แถมดึกมากแล้วด้วย จึงพาคนตรงไปพักที่โรงแรมเล็กๆ ในตัวตำบลก่อน
ตอนที่หวังซวี่ตงรับโทรศัพท์ เขากำลังกอดซูชิงเยี่ยนหลับสนิทอยู่ มือถือสั่นอยู่บนเตียงอิฐอุ่นพักใหญ่ เขาถึงควานหาโทรศัพท์ด้วยความสะลึมสะลือโดยไม่ได้ดูเบอร์โทรเข้าแล้วกดรับทันที
จังหวะนั้นวิญญาณยังไม่เข้าร่าง เลยฟังจับใจความผิด นึกว่าผู้นำสูงสุดของเมืองโทรมาขอให้เขาช่วย ในหัวยังมึนๆ พลางคิดว่าคนระดับผู้นำสูงสุดของเมือง มีอะไรต้องให้เขาช่วยอีกล่ะ?
เขาเลยพูดออกไปตามสัญชาตญาณว่า “ท่านผู้นำ มีเรื่องอะไรหรือครับ คนที่บ้านป่วยเหรอ ไม่ต้องห่วงนะ ส่งมารพ.ได้เลย เดี๋ยวผมให้ชิงเยี่ยนโทรตามหัวหน้าแพทย์กะสองให้รีบไป เอ่อ ว่าแต่ต้องใช้เฮลิคอปเตอร์กู้ภัยไหมครับ”
ซูชิงเยี่ยนก็ลุกขึ้นมานั่งในจังหวะนั้น พอได้ยินเข้าหน่อยหนึ่งก็พูดตามไปว่า “ท่านผู้นำ ส่งเข้าแผนกฉุกเฉินได้เลยค่ะ เดี๋ยวหนูโทรเดี๋ยวนี้”
ตอนนี้ผู้นำสูงสุดของเมืองกำลังตื่นเต้นสุดขีดจนตัวสั่นไปหมด พอได้ยินแบบนั้นก็สูดหายใจลึกหลายทีเพื่อดึงสติให้ใจเย็นลง “ซวี่ตง ชิงเยี่ยน พวกเธอฟังผิดแล้ว ฉันหมายถึงเมืองหวยต่างหากที่ต้องการความช่วยเหลือจากพวกเธอ เรื่องราวมันเป็นแบบนี้…”