ตอนที่ 288 หวังหนึ่งสองสามเริ่มต้นทำธุรกิจวัยกลางคน

ตอนที่ 288 หวังหนึ่งสองสามเริ่มต้นทำธุรกิจวัยกลางคน

หวังซวี่ตงยังไม่รู้ความคิดของแม่ตัวดี นึกว่ามีเรื่องอะไรจะคุยกับตน ก็เลยเอามือไพล่หลัง ฉีกยิ้ม ฮัมเพลงเบาๆ เดินตามเธอออกไป

พอเดินตามเธอกลับมาถึงห้อง ซูชิงเยี่ยนก็ดันประตูปิดข้างหลัง หวังซวี่ตงยังคงยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงนั้น “เรื่องอะไรเหรอถึงต้องปิดประตูด้วย... อ๋อ เร็วขนาดนี้เลยเหรอ ข้าวปลาไม่กินแล้วรึไง”

ซูชิงเยี่ยนเออออตามเขา “ใช่แล้วจ้ะ น้องชายรีบถอดเสื้อผ้าเร็วเข้า จัดการเสร็จแล้วค่อยไปกินข้าวไง”

พูดพลางเธอก็ถอดเสื้อตัวนอกออก กฎที่เธอตั้งไว้คือใส่เสื้อตัวนอกห้ามนอนบนเตียง แม้แต่นั่งก็ไม่ได้

หวังซวี่ตงได้ยินคำนี้หัวใจก็เต้นตึกตัก ปากบอกว่าไม่ดีมั้ง แต่มือนี่ว่าง่ายเหลือเกิน เริ่มปลดกระดุมชุดลำลองแล้ว

ซูชิงเยี่ยนพาดเสื้อตัวนอกที่ถอดไว้ตรงพนักเก้าอี้ เดินไปที่ข้างเตียงก่อน แล้วหันกลับมามองเขา รอยยิ้มตรงมุมปากดูเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่เชิง

หวังซวี่ตงถอดเสื้อผ้าอย่างกระตือรือร้น พอเดินมาข้างเตียงกำลังจะนั่งลง ซูชิงเยี่ยนก็หันขวับ คว้าข้อมือเขาไว้ ย่อเอว สอดขา ขัดขาแล้วทุ่มข้ามไหล่อย่างสวยงาม หวังซวี่ตงทั้งตัวลอยละลิ่วตกลงไปบนเตียงเต็มๆ

เขานอนอยู่บนเตียงยังไม่ทันได้สติ ซูชิงเยี่ยนก็ก้าวขึ้นมาคร่อมกดตัวเขาไว้ เงื้อกำปั้นทุบใส่ร่างเขาพลางพูดไปด้วย

“น้องชาย วันนี้พี่สาวไม่ตีเธอไม่ได้แล้ว!”