กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 284 หวังซวี่ตงพบเสี่ยวเฉียงที่จงกวนชุน
คืนนั้น หวังซวี่ตงวิ่งรอกไปถึงหกที่แบบไม่ได้หยุดพัก มีทั้งบ้านสี่ประสาน ชุมชนที่พัก แล้วก็หมู่บ้านวิลล่าอีกสองแห่ง
ที่น่าตลกคือ ไม่ว่าเขาจะไปอาละวาดแค่ไหน คนพวกนี้ก็เอาแต่ด่าเปิง ไม่มีใครกล้าลงไม้ลงมือสักคน แล้วก็ไม่มีใครแจ้งตำรวจด้วย
แน่นอนว่า วิธีมอบของขวัญแบบนี้ของเขาก็ทำเอาคนโมโหจนเป็นลมล้มพับไปถึงสองราย
ในจำนวนนั้นมีอยู่บ้านหนึ่ง ไม่รู้ว่าได้รับโทรศัพท์เตือนก่อนหรือว่าไม่กล้าเผชิญหน้ากับหวังซวี่ตงกันแน่ พวกเขาจัดเต็มอยู่ตั้งนาน ทั้งเผากระดาษเงินกระดาษทอง ทั้งเปิดเพลงงานศพ ตะโกนเรียก “พี่น้องเปิดประตูหน่อย” อยู่นานสองนาน ข้างในกลับเงียบกริบไม่มีเสียงตอบรับสักนิด แถมไฟที่เคยเปิดอยู่ก็ยังดับลงอีกต่างหาก
สยงต้าก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าวพลางกระซิบถาม “คุณผู้ชายครับ ข้างในมีคนแอบอยู่แน่ๆ ให้พวกเราพังประตูเข้าไปแล้วลากตัวออกมาซ้อมที่ถนนเลยไหมครับ”
หวังซวี่ตงโบกมือ ปรามด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังสอนวิชากฎหมาย “อย่าเลอะเทอะสิ เรามาตั้งของขวัญถึงหน้าบ้านมันเป็นเรื่องระบายความแค้นส่วนตัว ฝั่งเราถือความถูกต้องอยู่ อย่างมากก็แค่ข้อหาละเมิดทางแพ่ง แต่ถ้าพังประตูบุกเข้าไปเมื่อไหร่ รูปการณ์จะเปลี่ยนไปทันที นั่นน่ะเรียกว่าบุกรุกเคหสถาน ไม่ว่าจะประเทศไหนก็ผิดกฎหมายทั้งนั้น เราเป็นพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย อย่าทำเรื่องแบบนั้นเลย”