ตอนที่ 282 การประเมิน แย่งตัว และคำพิพากษา (สอง)

ตอนที่ 282 การประเมิน แย่งตัว และคำพิพากษา (สอง)

ชื่อหวังเฉวียนป้าเยี่ยถูกเรียกออกมาต่อหน้าธารกำนัลเป็นครั้งแรก ก่อนหน้านี้มีคนรู้แค่ไม่กี่คนเท่านั้น

ปกติอยู่ที่บ้าน นอกจากชายชราหวังที่คอยเรียกชื่อจริงของพวกเขาตลอดเวลาแล้ว คนอื่นต่างก็เรียกชื่อเล่นกันทั้งนั้น

เพราะรู้สึกเขินอยู่นิดๆ ยิ่งชื่อดูยิ่งใหญ่อลังการมากเท่าไร ก็ยิ่งกระดากปากที่จะเรียกออกมา

พอมาเจอสถานที่ทางการแบบนี้ จู่ๆ ซูชิงเยี่ยนก็เรียกออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ตัวเธอเองยังรู้สึกเคอะเขินจนหน้าแดงก่ำ ลามไปถึงโคนคอและปลายหูทันที

หวังซวี่ตงเองก็รู้สึกไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ สายตาแอบเหลือบมองไปรอบๆ ตามสัญชาตญาณ เพื่อดูปฏิกิริยาของคนอื่น

คนบ้านหวังยิ่งไม่ต้องพูดถึง ไม่แกะมือก็แคะหู บางคนถึงกับแอบจิกนิ้วเท้าเกร็งสุดแรง ต่างคนต่างมีท่าทางแก้เก้อของตัวเอง

ชายชราหวังเห็นคนในบ้านทำท่าทางแบบนี้ก็โกรธจนขมับเต้นตุบๆ ตาแทบจะลุกเป็นไฟ ถ้าไม่ใช่เพราะผิดที่ผิดเวลา เขาคงด่าเปิงไปแล้ว!

หวังเฉวียนป้าเยี่ยมันทำไมกันฮะ? น่าอายจนเอามาพูดไม่ได้หรือมันไม่เพราะตรงไหน?

แม่หนูกับซวี่ตงก็ว่าไปอย่าง พวกเขายังอายุน้อยแถมหน้าบาง คงยังไม่ชินปากเลยมีเขินๆ อยู่บ้าง