กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 276 คณะครูอดีตข้าราชการเกษียณ
ตกเย็น คนบ้านหวังกับบ้านจาง และครอบครัวฝั่งพ่อแม่ของหวังเยว่ก็พากันมาที่สถานีตำรวจท้องที่ เรื่องนี้บานปลายใหญ่โตแล้ว การที่อารองหวังต้องเข้าไปข้างในกลายเป็นเรื่องที่แน่นอน ทุกคนจึงมาส่งเขาที่สถานีตำรวจพร้อมกัน
พอเข้าไปข้างใน แต่ละคนก็ช่วยกันเล่าเรื่องราวข้างนอกและบนอินเทอร์เน็ตให้ฟังคนละประโยคสองประโยค
ถึงตอนนี้ หวังซวี่ตงก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป เขาเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างละเอียดตั้งแต่ต้นจนจบ
ปฏิกิริยาของคนบ้านหวังกับบ้านจางยังไม่พูดถึง แต่อารองหวังกลับค่อนข้างนิ่ง เขายิ้มพลางพูดขึ้น
“ตอนนั้นฉันก็รู้สึกแล้วว่าเรื่องมันแปลกๆ ฉันยังเคยถามชิงเยี่ยนเจาะจงเลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ยายหนูนี่โกหกไม่เป็น อึกๆ อักๆ เอาแต่เปลี่ยนเรื่องตลอด ฉันก็รู้แล้วว่ามีเรื่องปิดบังอยู่ แต่ฉันไม่ได้ซักต่อ เพราะตอนนั้นสถานการณ์บ้านเราเรื่องน้อยลงเรื่องหนึ่งยังดีกว่าเพิ่มมาเรื่องหนึ่ง”
“ต่อมาพ่อฉันคุยทางโทรศัพท์ รวมถึงตอนกลับมาแล้ว ก็ไม่เคยพูดถึงเรื่องตอนนั้นเลยสักคำ ฉันก็เลยไม่กล้าทำอะไรพลการ ถ้าต้องให้ฉันทำอะไรจริงๆ พ่อคงสั่งการเองแล้ว”
ซูชิงเยี่ยนได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง ตัวเองโกหกไม่เป็นจริงๆ นั่นแหละ เมื่อก่อนทำไม่ได้ ตอนนี้ก็ยังทำไม่เป็น ดูท่าคงต้องหัดไว้บ้างแล้ว ผิวหน้าตัวเองต้องหนาให้ได้เหมือนน้องชายที่ต่อให้เอาปืนกลมายิงก็ยังไม่ระคาย