ตอนที่ 259 บริษัทอินเทอร์เน็ตเปิดทำการ พนักงานชาวอินเดีย 8,116.5 คน

ตอนที่ 259 บริษัทอินเทอร์เน็ตเปิดทำการ พนักงานชาวอินเดีย 8,116.5 คน

หวังซวี่ตงไม่เคยเห็นซูชิงเยี่ยนดื้อรั้นอยากกินอะไรขนาดนี้มาก่อนเลย

ซอสพริกคำนั้นเธอเฝ้าคิดถึงอยู่หลายวัน ตอนไปทำงานก็คิดถึง ตอนเลิกงานก็คิดถึง ก่อนนอนพอนึกขึ้นมาได้ยังพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาตั้งยี่สิบนาที ปากก็พูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่ประโยคเดียวว่า “มันไม่ใช่รสชาตินั้น”

แต่คนบ้านหวังเท่าที่พอจะลองได้ก็ลองกันหมดแล้ว

มณฑลในประเทศที่กินเผ็ดได้อย่างเสฉวน หูหนาน หรือที่อื่นๆ ขอแค่เคยได้ยินชื่อ ก็จ้างพ่อครัวมาหมดแล้ว ให้ผลัดกันเข้าครัวไปผัดซอสพริกสดๆ ทีละคน

แต่พ่อครัวทุกคนทำออกมา เธอก็เอาแต่ส่ายหน้า บอกว่าไม่ใช่รสชาติที่เธออยากกิน

ถานหย่ามองใบหน้าเล็กๆ ของซูชิงเยี่ยนแล้วในใจร้อนรนเหลือเกิน คิดไปคิดมา จู่ๆ ก็ตบมือฉาดใหญ่ มั่นใจว่าตัวเองเดาถูก “หรือว่า...พวกเราจะไปเอาจากโรงอาหารกองบัญชาการทหารเฉิงตูดี แม่หนูเคยกินข้าวที่นั่น ไม่แน่อาจจะเป็นรสชาติของที่นั่นก็ได้นะ”

ด้วยเหตุนี้ หวังซวี่ตงที่เพิ่งเคยขอให้ทางกองทัพช่วยจัดการธุระให้เป็นครั้งแรกกลับกลายเป็นเรื่องซอสพริกคำเดียว ทางกองทัพทั้งขำทั้งทำตัวไม่ถูก รีบจัดแจงให้หัวหน้าหน่วยสูทกรรมเดินทางมาทำสดๆ ถึงที่ทันที

ซูชิงเยี่ยนใช้ตะเกียบคีบชิมไปคำหนึ่ง ถึงกับเคี้ยวจึ๊บๆ ลิ้มรสดู แต่สุดท้ายก็ยังส่ายหน้าอยู่ดี “ก็ยังไม่ใช่รสชาติที่ฉันอยากกินอยู่ดีค่ะ”

คราวนี้คนบ้านหวังแทบจะเป็นบ้ากันจริงๆ แล้ว