กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 250 สมบัติล้ำค่าของโลก
จากนั้น ผู้ว่าฯ ก็พูดถึงเรื่องคนที่จะมารับตำแหน่งต่อ
“พอผมย้ายไป เก้าอี้ข้างล่างตัวนี้คงแย่งกันหัวร้างข้างแตกแน่”
หวังซวี่ตงยิ้มๆ ไม่ได้พูดอะไร ผู้ว่าฯ เองก็รู้ว่าเขาคงไม่พูด จึงเล่าต่อเอง
“เมืองหวยตอนนี้ ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนก็อยู่นี่ วิทยาลัยแพทย์ก็อยู่นี่ ทั่วทั้งเมืองมีแต่ฝรั่งเดินเต็มถนน บริษัทยาข้ามชาติ บริษัทเครื่องมือแพทย์ แล้วก็เงินลงทุนจากต่างชาติหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย เรียกได้ว่าเมืองหวยของเรากำลังเติบโตไปข้างหน้าแบบก้าวกระโดดสุดๆ”
“เก้าอี้ตัวนี้มันหมายถึงผลงาน ใครบ้างจะไม่อยากมานั่ง ข้างบนก็จับตาดู เบอร์สองก็อยากแย่ง ทางมณฑลก็อยากส่งคนมา คนจากมณฑลอื่นก็อยากย้ายมา แม้แต่ฝั่งกระทรวงยังมีเส้นสายทักทายมาเลย วิ่งเต้นกันตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว”
เขาชะงักไปนิด แล้วพูดเป็นนัยว่า “ข้างบนก็มาขอความเห็นผม ซึ่งผมเอนเอียงไปทางให้เบอร์สองของเมืองขึ้นมารับตำแหน่งต่อ ส่วนตำแหน่งเดิมของเขาใครจะมานั่งผมไม่ขอยุ่ง เอาเป็นว่าไม่ว่าใครจะมา เมืองหวยก็ยังคงเป็นเมืองหวยเดิม นโยบายที่ชุดเรากำหนดไว้จะไม่เปลี่ยนไปตามตัวบุคคล”
คำพูดต่อจากนั้นเริ่มแฝงความหมายลึกซึ้ง เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เมืองหวยของเราเมื่อก่อนปลูกต้นไม้ไว้สองต้น ผ่านมาหลายปีขนาดนี้ต้นไม้สองต้นโตใหญ่ รากก็หยั่งลึกไปถึงใต้ดินนานแล้ว ใครจะมาเป็นคนรดน้ำ ต้นไม้ก็ยังเป็นสองต้นนั้น กิ่งก้านจะแตกไปทางไหน ไม่ใช่เรื่องที่คนสวนจะเป็นคนตัดสิน”