เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 248 ร่างที่ยังไม่ได้ตั้งชื่อ
สวี่ฉิงที่ยืนอยู่ข้างๆ เห็นท่าทางใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวของซูชิงเยี่ยน ก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ
ซูชิงเยี่ยนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน นิ้วมือหมุนปากกาไปมาอย่างไร้สติ สายตามองเอกสารที่กางอยู่บนโต๊ะ แต่ไม่ได้อ่านเนื้อหาข้างในเลยสักนิด
สวี่ฉิงติดตามเธอมานานขนาดนี้ แทบไม่เคยเห็นเธอมีท่าทีอมทุกข์กังวลใจแบบนี้มาก่อนเลย
สาเหตุทั้งหมดก็เพราะเมื่อกี้ฝ่ายรักษาความปลอดภัยมีคนหนุ่มอายุราวๆ สิบเจ็ดสิบแปดปีคนหนึ่งมาหา แซ่เฉิน บอกว่าตั้งใจเดินทางมาจากเซี่ยงไฮ้โดยเฉพาะ และเจาะจงขอพบซูชิงเยี่ยนเพียงคนเดียว
แต่ละวันมีคนมาหาซูชิงเยี่ยนตั้งมากมาย ทั้งมาขอร่วมงาน ขอให้ช่วยรักษา ขอคำชี้แนะทางวิชาการ แล้วยังมีญาติคนไข้ที่เอาธงประกาศเกียรติคุณมามอบให้อีก ฝ่ายรักษาความปลอดภัยไม่มีทางปล่อยให้ใครสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามาอยู่แล้ว จึงต้องถามจุดประสงค์ให้ชัดเจน
คนหนุ่มแซ่เฉินคนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรอื่น พูดมาแค่ประโยคเดียวว่า “ขอร้องให้ราชบัณฑิตซูเมตตาช่วยโทรศัพท์สักสาย ให้พ่อของผมได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติเถอะครับ พวกเราทั้งครอบครัวจะไม่มารบกวนเธอเด็ดขาด แล้วหลังจากนี้ก็จะไม่ใช้ชีวิตอยู่ในประเทศอีกแล้วด้วย”
ฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็รีบรายงานเรื่องนี้ขึ้นมาหาเธอทันที สวี่ฉิงพอได้ยินเจ้าหนุ่มคนนี้บอกชื่อแซ่ที่มาก็เดาออกทันทีว่าเป็นใคร ในฐานะคนใกล้ชิดของซูชิงเยี่ยน เธอไม่มีทางไม่รู้เรื่องครอบครัวของเจ้านายสูงสุดอยู่แล้ว นี่มันน้องชายต่างแม่ของบอสตามมาหาชัดๆ