เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 245 ขึ้นเครื่องบินกลับบ้าน
สวนชิงเยี่ยน
ตั้งแต่ถูกส่งตัวกลับบ้าน หวังซวี่ตงก็เริ่มโทรศัพท์ติดต่อไม่หยุด นี่เป็นครั้งแรกที่เขาติดต่อแวดวงธุรกิจในประเทศ
สายแรกโทรไปที่น้ำแร่ธรรมชาติเหล่าซาน นี่คือน้ำแร่ธรรมชาติแบรนด์เก่าแก่ของประเทศที่สร้างโรงงานมาตั้งแต่หลังตั้งประเทศใหม่ๆ ยุคนั้นถือเป็นน้ำดื่มเกรดพรีเมียมของจีน
เครื่องบินอันโตนอฟ 225 ของเขาลำใหญ่ก็จริง แต่ของที่ขนไปก็เยอะมาก น้ำดื่มจึงไม่ได้ขนไปสักเท่าไหร่
เขาคิดว่าการาจีที่นั่นตอนกลางวันอุณหภูมิพุ่งสูงถึงกว่า 30 องศา กลางคืนลดฮวบลงมาเหลือ 15 องศา บุคลากรการแพทย์ของชิงเยี่ยน หน่วยรักษาความปลอดภัยในประเทศ บวกกับคนของ DSDG ของเขารวมกันกว่าหนึ่งพันคน แต่ละวันต้องใช้น้ำดื่มไม่น้อย เหนื่อยมาทั้งวันแล้วต้องได้อาบน้ำอุ่นสบายๆ ถึงจะฟื้นแรง
พอน้ำแร่เหล่าซานรับสาย เขาก็บอกตัวตนตรงๆ ทันที
“ผมหวังซวี่ตง พวกคุณอาจจะยังไม่เคยได้ยินชื่อผม แต่ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนคือฝีมือผมเอง ตอนนี้ผมต้องการน้ำแร่จำนวนมาก เครื่องบินส่วนตัวของผมขนได้เที่ยวละหนึ่งร้อยตัน พวกคุณขนน้ำหนึ่งร้อยตันไปส่งที่สนามบินที่ใกล้โรงงานที่สุด จ่ายสดเป็นเงินดอลลาร์สหรัฐทั้งหมด ถ้าหลังจากนี้ยังต้องการอีกพวกคุณก็ขนส่งต่อได้เลย”
ผู้อำนวยการโรงงานฝั่งเหล่าซานฟังแล้วยืนอึ้ง คนอื่นไม่รู้ว่าหวังซวี่ตงคือใคร แต่เขาจะไม่รู้ได้ยังไง
อยากได้น้ำน่ะไม่มีปัญหา จะเอาเท่าไหร่ก็ได้ แต่พูดปากเปล่าแบบนี้มันไม่มีหลักฐาน