กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 241 แม่ของซู
ในลานบ้านเก่าตระกูลหวังบนถนนวิทยาลัยครู ต้นพลับนอกหน้าต่างยืนตระหง่านอยู่ใต้แสงจันทร์ กิ่งก้านโกร๋นเกรียนยื่นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน ใบไม้ร่วงหมดไปนานแล้ว เหลือเพียงลูกพลับแห้งเหี่ยวไม่กี่ลูกที่แขวนอยู่บนปลายกิ่ง แกว่งไหวเบาๆ ตามสายลม
ชายชราหวังกับชายชราซุนนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ในห้อง บนโต๊ะมีถั่วลิสงจานหนึ่ง กับแกล้มเย็นสองสามอย่าง และเหล้าเหลืองสองไห
ชายชราซุนมองดูชายชราหวัง แล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาคำหนึ่ง “น้องหวัง วันนี้แกมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่าเนี่ย”
“ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรหรอก แค่รู้สึกว่ามันขายหน้าน่ะ คืนนี้ฉัน...”
ชายชราหวังไม่ได้กลัวว่าชายชราซุนจะหัวเราะเยาะ เล่าเรื่องหน้าแตกของตัวเองคืนนี้ออกมาจนหมด “ฉันแค่อึดอัดเวลาอยู่บ้าน มองใครก็เหมือนเขากำลังขำฉันไปหมด”
ชายชราซุนไม่ได้หัวเราะเยาะเขา ยกจอกเหล้าขึ้นชนกับเขา ดื่มรวดเดียวหมดแล้วถึงพูดขึ้น
“เอาน่า เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ ก็แค่โดนน้องสะใภ้หักหน้าไม่ใช่เหรอ มีอะไรคอขาดบาดตาย คนนอกก็ไม่มีใครเห็นสักหน่อย เราสองคนเป็นเพื่อนบ้านกันมาตั้งกี่ปี ฉันเห็นแต่แกคอยหักหน้าน้องสะใภ้ เขาก็อยู่ของเขามาได้ตั้งหลายปีไม่ใช่เหรอไง พอมาถึงตาแกเข้าหน่อยทำไมถึงทนไม่ได้ขึ้นมาล่ะ”
ชายชราหวังคอแข็งส่งเสียงฮึดฮัด “มันไม่เหมือนกันนี่...”