ตอนที่ 239 ความงกนิด ๆ ของซูชิงเยี่ยน

ตอนที่ 239 ความงกนิด ๆ ของซูชิงเยี่ยน

หวังซวี่ตงไม่ได้พูดเรื่องวงการบันเทิงต่ออีก สัญญาคู่ การหนีภาษีอะไรพรรค์นั้น เขาไม่ได้แตะเลยสักนิด

ถ้านี่เปลี่ยนเป็นคนอื่นมาคุมจักรวรรดิบันเทิงนี้ เขาคงต้องคอยตักเตือนอยู่เรื่อย ๆ แต่หลิวเฟยไม่จำเป็น ถ้าหมอนั่นกล้าเล่นตุกติก พ่อ อา แล้วก็ปู่ของมันคงถลกหนังมันทั้งเป็น ไม่ถึงคิวที่หวังซวี่ตงจะต้องไปกังวลหรอก

คุยธุระเสร็จ ก็ได้เวลาข้าวพอดี บนโต๊ะไม่มีของป่าและอาหารทะเลอะไร ไม่มีกับข้าวเลยด้วยซ้ำ มีแค่บะหมี่สองชาม

ตรงหน้าหลิวเฟยเป็นจ๋าเจี้ยงเมี่ยนแบบปักกิ่งแท้ ๆ หนึ่งชาม ส่วนตรงหน้าหวังซวี่ตงเป็นบะหมี่น้ำขาหมูเลาะกระดูกรสชาติเมืองหวยหนึ่งชาม

ต่างคนต่างกินของตัวเอง สบายใจดีเหมือนกัน

บะหมี่ของเมืองหวยเป็นบะหมี่ด่าง พอต้มสุกแล้วจะเหนียวนุ่มสู้ฟัน ตักใส่ชามราดเครื่องที่ผัดไว้ แล้วเติมน้ำซุปกระดูกหมูลงไป โอย อร่อยสุดยอดจริง ๆ

หลิวเฟยก็โซ้ยแหลก เสียงซดดังไม่หยุด เขาเคยกินของป่าและอาหารทะเลมาสารพัดจนเบื่อไปหมดแล้ว ของพวกนั้นประณีตก็จริง แต่พอกินเสร็จแล้วรู้สึกเหมือนท้องมันโล่ง ๆ ไม่อยู่ท้องเลย

ได้มากินจ๋าเจี้ยงเมี่ยนแบบปักกิ่งแท้ ๆ ที่สหรัฐอเมริกา เขารู้สึกอิ่มเอมใจดี ชะมัด แต่ก็นะ เขารู้สึกว่าเส้นยังไม่ค่อยถึงเครื่องเท่าไหร่ ไม่อร่อยเท่าที่แม่ตัวเองทำ

ยังดีที่เขาไม่ได้พูดออกมา ถ้าขืนพูดออกไป หวังซวี่ตงต้องแขวะเข้าให้แน่ นึกว่าเขาไม่รู้หรือไงว่าไอ้จ๋าเจี้ยงเมี่ยนนี่มันก็เหมือนเต้าเจี้ยวตงเป่ย ทุกบ้านต่างก็คิดว่ารสมือแม่ตัวเองแท้ที่สุดทั้งนั้น