ตอนที่ 180 ปี 94 (1)

ตอนที่ 180 ปี 94 (1)

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ จนมาถึงเดือนสิงหาคม ปี 1994

สวนชิงเยี่ยน เมืองหวย

สวนชิงเยี่ยนในตอนนี้บูรณะซ่อมแซมเสร็จเรียบร้อยแล้ว กระเบื้องสีเทาเข้ม กำแพงสีขาว เสาระเบียงทางเดินสีแดงชาด ทำให้ทั่วทั้งสวนดูมีสง่าราศีตามแบบฉบับหวายหยางที่ทั้งสง่างามและอ่อนช้อย

หวังซวี่ตงซึ่งอายุสิบเจ็ดปีแล้วเติบโตเป็นผู้ใหญ่อย่างสมบูรณ์ บนใบหน้าไม่มีเค้าความอ่อนเยาว์เหลืออยู่อีกเลย เขาสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตรซึ่งเจ้าตัวพอใจมาก เพราะสูงกว่าชาติก่อนตั้งสิบเอ็ดเซนติเมตร

เขายืนอยู่ริมทะเลสาบ อาศัยแสงแดดยามเช้ามองเงาสะท้อนของตัวเองบนผิวน้ำ สูทสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาว คิ้วเข้มตาโต ฟันขาวสะอาด จะมองยังไงก็หล่อเหลาไร้ที่ติ

แม้แต่ปลาคาร์ปที่ว่ายอยู่ในทะเลสาบยังโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ อ้าปากพะงาบๆ เหมือนกำลังบอกว่า “แกหล่อจริงๆ หล่อจริงๆ”

ซูชิงเยี่ยนยืนอยู่ข้างๆ เขา ในมือถือพัดสานคอยพัดวีให้ เธอปรายตามองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “เลิกหลงตัวเองได้แล้ว ไปกันเถอะ คุณปู่รออยู่นะ”

หวังซวี่ตงหัวเราะหึๆ สองทีแล้วจูงมือเธอเดินออกไป

ยัยหนูในตอนนี้โตเป็นสาวสะพรั่งแล้ว หุ่นทรวดทรงชัดเจน ขาเรียวยาว ส่วนสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสามเซนติเมตรสูงกว่าผู้ชายหลายคนครึ่งศีรษะ อย่าว่าแต่ในยุคนี้เลย ต่อให้มองยาวไปในอนาคต เธอก็จัดเป็นคนตัวสูงในหมู่ผู้หญิงในประเทศอยู่ดี