ตอนที่ 160 ต้นไม้แก่ผลิบาน เฒ่าหวังลายคราม

ตอนที่ 160 ต้นไม้แก่ผลิบาน เฒ่าหวังลายคราม

ระหว่างทางกลับสำนักเลขาธิการคณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์ประจำเมือง เลขานุการเร่งคนขับไม่หยุดปาก “เร็วเข้า เร็วขึ้นอีกหน่อย!”

จะไม่ให้เขาร้อนใจได้อย่างไร

ภาพที่เห็นในสถานกักกันเมื่อครู่นี้ พลิกความรับรู้ของเขาไปจนหมดสิ้น

ใครจะไปนึกว่า บรรดาผู้เชี่ยวชาญจากยุโรปและอเมริกาที่ทะเลาะวิวาทกันเองจนถูกคุมตัว พอผ่านการอบรมสั่งสอนของเฒ่าหวังเข้าไป จะมีถึง 162 คนที่หยิบกระดาษเขียนจดหมายของสถานกักกันขึ้นมา บรรจงเขียนคำร้องขอโอนสัญชาติทีละตัวอักษรอย่างจริงจัง แถมยังพิมพ์ลายนิ้วมือกันครบทุกคน

คนพวกนี้ล้วนเป็นหัวกะทิทางการแพทย์ระดับแถวหน้าของยุโรปและอเมริกาทั้งนั้น ถ้าดูผลงานวิจัยที่ตีพิมพ์ จะหยิบใครออกมาคนหนึ่ง ก็ล้วนเป็นศาสตราจารย์ตลอดชีพ เป็นผู้นำสายวิชาการของวิทยาลัยแพทย์ในชาติต่างๆ เป็นบุคคลที่ทุกประเทศทั่วโลกต่างแย่งชิงตัวกันมาดูแลอย่างดี

พวกเขาแค่เอ่ยปากว่าอยากจะย้ายไปอยู่ประเทศไหน ประเทศปลายทางเป็นต้องเปิดไฟเขียวให้ตลอดเส้นทาง แย่งกันอำนวยความสะดวกให้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่วันนี้ พวกเขากลับยอมสละสัญชาติต่างด้าวของตัวเอง ยื่นคำร้องขอโอนมาถือสัญชาติประเทศจีน อยากย้ายสำมะโนครัวมาอยู่เมืองหวย และอยากปักหลักทำงานที่ศูนย์การแพทย์ชิงเยี่ยนไปตลอดชีวิต

ผู้นำเบอร์หนึ่งของเมืองหวยนั่งอยู่ที่เบาะหลัง ใบหน้าแดงระเรื่อ สองมือกอดกระเป๋าเอกสารไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาใช้ชีวิตมาหลายสิบปี ตอนแต่งงานกอดเมียหรือตอนอุ้มลูกตามปกติ ก็ไม่เคยออกแรงเยอะและตื่นเต้นขนาดนี้มาก่อนเลย