กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 145 ซูชิงเยี่ยนรับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์
หวังเจี้ยนกั๋วกับจางอิงสบตากัน พอใจกับคำพูดของตาแก่อย่างยิ่ง นี่คือตระกูลที่ลูกชายสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรงตัวเอง เกี่ยวพันกับเรื่องสืบทอดที่ยิ่งใหญ่ พวกคุณคนอื่นจะมาคอยออกความเห็นกันคนละคำสองคำได้ยังไง ต่อให้เป็นญาติสนิทแค่ไหนก็ต้องรู้จักขอบเขต
หวังเจี้ยนกั๋วรู้สึกว่าพ่อที่เริ่มมาจากคนแบกกระสอบอย่างตน นอกจากจะแอบทำเรื่องบนเตียงกับเมียเป็น แล้วก็คอยปรบมือให้กำลังใจลูกชายลูกสาวเป็นเรื่องเป็นราว นอกนั้นก็ไม่เข้าใจสักอย่าง ทางที่ดีอย่าพูดสอดแทรกจะดีกว่า
จางอิงก็คิดแบบนี้เหมือนกัน นี่เป็นเรื่องของลูกๆ ตัวเองไม่เข้าใจอะไรเลยก็อย่าไปพล่ามบ่นให้มากความ
สองสามีภรรยาพร้อมใจกันเอนหลังพิงโซฟาพร้อมกันอย่างรู้ใจกันเป็นพิเศษ ไม่เอ่ยปากสักคำเดียว
ให้ลูกๆ คิดออกแบบไปตามใจ ต่อให้ออกแบบมากระดำกระด่างเป็นก้อนขี้ก็ช่าง ขอแค่พวกเขาไม่คิดว่าขายหน้า ตัวเองก็ยอมรับได้หมด
หวังซวี่ตงเห็นตาแก่หวังไม่ยอมให้คนอื่นพูด ก็หันไปมองเด็กสาว “พี่ งานนี้ยกให้พี่แล้วนะ”
ซูชิงเยี่ยนเอ่ยปากอย่างเป็นธรรมชาติ “คุณอาซานอี ช่วยบอกฉันทีค่ะว่าต้องออกแบบอะไรบ้าง แล้วมีข้อกำหนดเฉพาะเจาะจงอะไรบ้าง”
หวังซานอีได้ยินดังนั้นก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย อธิบายอย่างรอบคอบทีละคำทีละประโยค ทุกข้อล้วนชี้แจงตามระเบียบแบบแผนการสถาปนาของราชวงศ์สหราชอาณาจักร และมาตรฐานการบันทึกถาวรของสำนักมุรธาธร