ตอนที่ 143 ตระกูลถือกำเนิด พันธสัญญาแห่งวินด์เซอร์ คำสาบานร่วมกันชั่วลูกชั่วหลาน

ตอนที่ 143 ตระกูลถือกำเนิด พันธสัญญาแห่งวินด์เซอร์ คำสาบานร่วมกันชั่วลูกชั่วหลาน

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงคฤหาสน์ในเคนซิงตันก็ดึกมากแล้ว ไม่มีใครมีอารมณ์มานั่งคุยเรื่องในงานเลี้ยงอีก จางอิงหาวพลางบอกว่า “รีบนอนกันเถอะ” แล้วก็เดินกลับเข้าห้องไปพร้อมกับหวังเจี้ยนกั๋ว

ชายชราหวังเอามือไพล่หลังยืนนิ่งอยู่ในห้องรับแขกอยู่พักหนึ่ง ยืนจ้องโคมไฟระย้าคริสตัลอยู่นานสองนาน สุดท้ายก็ทำเพียงโบกมือพลางพึมพำออกมาคำหนึ่งว่า “ของฝรั่งพวกนี้ สวยแต่รูปจูบไม่หอม” ก่อนจะขึ้นชั้นบนไปพักผ่อนเช่นกัน

คนที่เหลือยิ่งหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย คฤหาสน์หลังใหญ่โตจึงเงียบสงัดลงอย่างรวดเร็ว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พอถึงเวลาแปดโมงตรง ประตูใหญ่ของคฤหาสน์ก็มีเสียงเคาะเบาๆ ดังขึ้น

คนที่มาคือเจ้าหน้าที่พิธีการที่ราชวงศ์สหราชอาณาจักรส่งมา เป็นสุภาพบุรุษสูงวัยผมสีเทาเงินที่หลังตรงเป๊ะ ด้านหลังมีผู้ช่วยสองคนถือแฟ้มเอกสารตามมาด้วย

เขาแนะนำตัวเองว่าชื่อเซอร์ฟิลิป แอชตัน ได้รับมอบหมายอย่างเป็นทางการจากสำนักพระราชวังบักกิงแฮม ให้มาฝึกซ้อมพิธีการก่อนเข้ารับพระราชทานเครื่องราชอิสริยาภรณ์ให้แก่ศาสตราจารย์ซูชิงเยี่ยน

ซูชิงเยี่ยนตื่นแต่เช้า เปลี่ยนมาใส่ชุดวอร์มเรียบๆ เซอร์แอชตันโค้งคำนับแบบอังกฤษตามมาตรฐานก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงดึงกระดาษสองสามแผ่นออกมาจากคู่มือพิธีการปกปั๊มทอง แล้วเริ่มอธิบายทีละข้อ