เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 135 แจกไข่ไก่ แจกไข่ไก่ เป็นอาสาสมัครแจกไข่ไก่
ชายชราหวังกำลังกลุ้มใจจนหมดปัญญา ป้าจากคณะกรรมการชุมชนมาหาถึงบ้านแบบนี้ เลยเหมือนช่วยเตือนสติเขาขึ้นมาพอดี
เขาโบกมือใหญ่ทันที “มีปัญหาต้องพึ่งพาองค์กร! มัวยืนเหม่ออะไรกัน เอาพวกกระต่ายไปส่งให้คณะกรรมการชุมชนให้หมด!”
หวังซานอีไวสุด หันหลังวิ่งไปจัดการเรื่องรถทันที ไม่นานนัก รถเบนซ์กับบีเอ็มดับเบิลยูของบ้านตระกูลหวังก็ขับออกจากโรงรถมาจอดเรียงเป็นแถวยาวอยู่ในซอย
คนรับใช้ช่วยกันยกกรงละสองตัวสามตัวขึ้นรถ ท้ายรถแน่นก็ยัดเบาะหลัง เบาะหลังแน่นก็ยัดเบาะหน้า แม้แต่รถโรลส์-รอยซ์ที่ปกติชายชราหวังนั่งก็ยังซ้อนไว้ตั้งเจ็ดแปดกรง
ป้าถึงกับยืนอึ้ง ตาค้างอยู่หน้าประตูบ้าน อ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะหุบลง “ไม่ใช่สิ คุณสหายหวัง หมายความว่ายังไงกันคะเนี่ย? ฉันแค่มาถามดูสถานการณ์เฉยๆ ช่วงนี้บ้านพวกคุณกลิ่นแรงมากจริงๆ เพื่อนบ้านบ่นกันอุบเลย”
“สถานการณ์ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ” ชายชราหวังชี้ไปที่ฝูงกระต่ายพวกนั้น “คุณก็เห็นแล้ว ทั้งหมดเป็นกระต่ายที่ใช้ทดลองทางการแพทย์ ผ่านการผ่าตัดศัลยกรรมมาแล้ว ปากก็แก้จนกลายเป็นสองกลีบหมดแล้ว กินอาหารเองไม่ได้ วันๆ หนึ่งต้องใช้ช้อนป้อนตั้งหลายมื้อ คนในบ้านเราทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่ป้อนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างยันฟ้ามืด ป้อนกันไม่ไหวจริงๆ”
ป้าชะโงกหน้ามองเข้าไปในกรง สบตากับกระต่ายปากสองกลีบที่มีตาสองชั้นโตแป๋วคู่นั้นพอดี ดั้งจมูกกระต่ายยังเสริมโด่งขึ้นมาอีก ดูแล้วทั้งแปลกตาทั้งน่าสงสาร