ตอนที่ 93 เรื่องของหลิวอินกับพ่อค้าเครื่องมือแพทย์

ตอนที่ 93 เรื่องของหลิวอินกับพ่อค้าเครื่องมือแพทย์

เรื่องนี้หวังซวี่ตงไม่ได้เก็บมาใส่ใจเท่าไร โลกใบนี้กว้างใหญ่ขนาดนั้น คนเขาอยากจะไปไหนก็เป็นอิสระของพวกเขา ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขาสักนิด

เขาถามความเห็นของยัยหนูไปส่งๆ ยัยหนูกลับสนใจห้องแถวร้านค้านั้นขึ้นมาจริงๆ เขาจึงบอกให้สยงต้าโทรศัพท์เรียกหวังซานอีมาจัดการ

การจะไปตามวิเวียนกับบาร์บาร่ามาสะสางเรื่องแบบนี้ ถือว่าใช้คนไม่เหมาะกับงาน เอาพร้าขวานไปเชือดไก่แท้ๆ

สยงต้าควานหยิบโทรศัพท์กระติกน้ำเครื่องดำทะมึนออกมาจากในรถ แล้วเริ่มชูขึ้นฟ้าหาคลื่นสัญญาณ ดึงเสาอากาศออกมายาวเฟื้อย ตัวเขาก็หมุนวนตามไปตั้งหลายรอบ ปากก็พึมพำ “โอเคๆ” “โนๆ” ดูเหมือนซินแสถือเข็มทิศตระเวนหาฮวงจุ้ยไม่มีผิด

ของอย่างโทรศัพท์กระติกน้ำนี้มีมาตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว คนบ้านหวังมีกันคนละเครื่อง นอกจากอาเล็กที่เห่อใช้อย่างสนุกสนานแล้ว คนอื่นก็ไม่ชอบใช้กันทั้งนั้น

อย่างแรกเลยคือมันหนักเกินไป ถือไว้ในมือก็เหมือนหิ้วก้อนอิฐสักก้อน คลื่นสัญญาณก็แย่ เอะอะก็ “ฮัลโหล... ฮัลโหล... ไม่ได้ยินแล้ว” สายก็ชอบหลุดบ่อย คุยอยู่ดีๆ พอดูอีกทีก็ตัดไปเอง โมโหจนแทบอยากจะขว้างทิ้ง

เหตุผลสำคัญกว่านั้นคือใช้ชีวิตอิสระเสรีมาค่อนชีวิต จู่ๆ ต้องมาเหน็บโทรศัพท์ไว้ที่เอว เดินไปไหนใครก็ตามตัวเจอ รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว เหมือนโดนผูกเชือกเอาไว้

หวังเจี้ยนกั๋วบอกว่านั่นมัน “โซ่ล่ามคอหมา” อารองกับอาสามเห็นพ้องต้องกันสุดขีด เอาเป็นว่าถ้าไม่พกได้พวกเขาก็ไม่พก ถึงพกไปก็ไม่มีใครโทรหาอยู่ดี