กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 87 ข้อตกลง
พลบค่ำ ณ ห้องอาหารในทำเนียบขาว
โต๊ะยาวปูด้วยผ้าปูโต๊ะสีขาวนวล ชุดช้อนส้อมเงินสะท้อนแสงไฟเป็นประกายละมุนตา
บุชผู้พ่อนั่งอยู่หัวโต๊ะ บุชผู้ลูกนั่งอยู่ทางขวามือของเขา ส่วนหวังซวี่ตงนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
ไม่มีเลขาฯ ไม่มีผู้ช่วย ไม่มีคนจดบันทึก ในห้องอาหารมีแค่พวกเขาสามคน ประตูปิดสนิท แม้แต่เสียงฝีเท้าจากโถงทางเดินด้านนอกก็ไม่ได้ยิน
บุชผู้พ่อยังไม่ได้แตะมีดกับส้อม มือถือแก้วไวน์ไว้ แกว่งไปมาเบา ๆ จิบไปคำหนึ่งแล้ววางลง
เขามองหวังซวี่ตงด้วยสายตาซับซ้อนที่อธิบายไม่ถูก อีกทั้งยังแฝงความจนใจแบบ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้”
“เลอรัว ก่อนเธอจะกลับไป คณะทำงานของฉันบอกว่า เธอไปคราวนี้จะต้องทุ่มเงินก้อนโตลงทุนในประเทศฮวาแน่นอน เราคาดกันว่าน่าจะเป็นวงการอินเทอร์เน็ต เพราะเธอให้ความสำคัญกับอินเทอร์เน็ตมากเป็นพิเศษ”
“พวกเรายังคาดไว้อีกว่า อาจจะเป็นเซมิคอนดักเตอร์ การเงิน อสังหาริมทรัพย์ หรือแม้กระทั่งอุตสาหกรรมทหาร แต่ไม่มีใครเดาถูกเลยว่าเธอจะลงทุนสร้างโรงพยาบาล โรงพยาบาลมูลค่าหนึ่งหมื่นล้านดอลลาร์ พูดจริง ๆ นะ ทิศทางนี้ คณะทำงานของฉันคิดไม่ถึง ตัวฉันเองก็คิดไม่ถึง แต่พอรู้เรื่องแล้วฉันกลับไม่รู้สึกแปลกใจ เพราะฉันรู้ว่าเธอเป็นคนที่เห็นแก่ความผูกพันมากแค่ไหน”
“แต่ว่านะ เลอรัว พอศูนย์การแพทย์แห่งนั้นของเธอสร้างเสร็จ มันจะดึงดูดแพทย์และนักศึกษาหัวกะทิจากทั่วโลกไป หมอจากสหรัฐอเมริกาจะไป เด็กจากสหรัฐอเมริกาเองก็คงไปด้วย เธอรู้ไหมว่านี่หมายถึงอะไร”